Houvast in de vastentijd Week 5

Het vertrekpunt van Houvast 5 komt uit het vastenboekje 2011: De weg van de Messias. Een uitgave van de Oud-Katholieke Kerk van Nederland en Jongbloed Media.

Persoonlijke overdenking: Luisteren als houvast

Luisteren… Hoe doe je dat? Het lijkt het gemakkelijkste wat er bestaat, maar het tegendeel is waar. Gesprekken over zingeving, ziekte, leven en dood vergen bij uitstek een secuur luisterend ook. Dat is jezelf volledig openstellen voor de ander. Maar ook jezelf wegcijferen. Luisteren is niet het voor de ander oplossen. Dat is praktische bijstand, heel waardevol, maar niet als de ander vooral behoefte heeft gehoord te worden.

Luisteren is dicht bij het verhaal van de ander blijven. De grootste valkuil is: ‘Ja, dat klopt wat je zegt, want ik…’ Fijn dat iemand te horen krijgt dat er meer zijn op de wereld die hetzelfde hebben meegemaakt, maar het leidt niet tot troost en al helemaal niet tot het zich gehoord voelen. Het gaat om de ander, niet om jou! Bijt op je tong als je met praktische oplossingen, handige tips en wijze raadgevingen wilt komen en ga het al helemaal niet het over jezelf hebben.

Bidden is praten en luisteren tegelijk. Daar ben ik deze veertigdagentijd intensief mee bezig geweest. Als ik bid, maak ik mijn gedachten kenbaar aan God. Maar wordt er ook geluisterd? Of verdwijnt alles in het luchtledige Niets? Als ik bid, heb ik altijd het gevoel dat er geluisterd wordt. Altijd! God is de liefdevolle Aanwezige. God staat altijd voor je open en begint nooit over zichzelf. Al biddend kunnen persoonlijke aangelegenheden worden opgenomen in een grotere dimensie van waaruit zich een nieuw en verrassend perspectief opent.

Het verschil tussen een gelovige en een ongelovige is: Voor wie gelooft kan bidden altijd, zelfs in situaties waar niets anders meer mogelijk is. Je draagt het op aan God, legt het aan zijn voeten. Zonder per se op een concreet resultaat te hopen. Maar wel vanuit de verwachting dat het zin heeft. Dat er geluisterd wordt.

Bas Meisters

GEBED